Food for bubble thougths

Καμερα,καμερα,καμερα παντου…

Σε καμία πραγματικότητα και καμία κανονικότητα δεν φαίνεται να έχουμε επιστρέψει μετά την άρση των πρώτων μέτρων που εφαρμόστηκαν κατά του κορονοϊού, ο οποίος άλλαξε χωρίς να το θέλουμε την καθημερινότητα όλων μας. Η αλήθεια είναι ότι προσωπικά νιώθω λες και βγήκα ξαφνικά από την σπηλιά του Dark(ξέρεις τι εννοώ αν έχεις δει πολύ netflix την περίοδο αυτή), χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω αν βρίσκομαι στην εποχή του μέλλοντος ή του μακρινού παρελθόντος. Και εξηγούμαι.

Πέραν των πολλών ζητημάτων που δημιούργησε o εγκλεισμός μας στο σπίτι από τον Covid-19(βλ. κιλάκια, άδειες τσέπες, αγανάκτηση, φόβο) αυτό που πρόσφατα με έκανε να εκνευριστώ και να πω ε, όχι…., είναι οι κάμερες και η συζήτηση για την τοποθέτησή τους στις σχολικές αίθουσες.

Ξαφνικά, η κάμερα, που άλλοτε ήταν ο φόβος της σχολικής κοινότητας, βαφτίστηκε εξ αποστάσεως εκπαίδευση και η live μετάδοση του μαθήματος βαφτίστηκε ισότητα και συμμετοχή στην εκπαιδευτική διαδικασία. Μολονότι η τοποθέτηση κάμερας, η οποία όπως λέγεται θα εστιάζει κατά τη διάρκεια του μαθήματος, μόνο στον πίνακα και τον εκπαιδευτικό προτείνεται ως μια λύση προσωρινή για αυτό το μεταβατικό διάστημα που διαβιούμε, η σκέψη όλων καλό θα ήταν να επεκταθεί.

Ίσως οι κάμερες στις σχολικές αίθουσες να είναι η κορυφή του παγόβουνου που τώρα δε βλέπουμε και δεν φανταζόμαστε καν. Ίσως οι ίδιες κάμερες να είναι η αρχή για τη μείωση θέσεων εργασίας στην εκπαίδευση. Συγκεκριμένα, αν η φυσική παρουσία των εκπαιδευτικών υποτιμηθεί τώρα, αυτό θα είναι και το τέλος της εκπαιδευτικής διαδικασίας που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε. Αν οι κάμερες που προτείνονται σαν λύση ανάγκης σήμερα, παγιωθούν αύριο σαν ιδέα, είναι μοιραίο να βρουν χώρο σιγά-σιγά σε όλους τους χώρους εργασίας, στα καταστήματα και τους δρόμους. Ίσως τελικά ο τρόπος που οι κάμερες επιβάλλονται, να σημαίνει ότι θα έρθει μία μέρα, που θα θεωρούμε σχεδόν φυσιολογικό να μιλάμε και να εκφραζόμαστε αυθόρμητα με μια φανερή κάμερα που μας κοιτάζει στα μάτια.

Ελπίζω να μην φτάσουμε στο σημείο να ποζάρουμε στην κάμερα και να αξιοποιούμε τα tuttorials που υπάρχουν στο internet για το σκοπό αυτό(αστειάκι).

Στα σοβαρά τώρα, η διασφάλιση και η προστασία των προσωπικών δεδομένων είναι πιο επισφαλής από ποτέ.

Ασχέτως με το τι ο καθένας υποστηρίζει γύρω από το ζήτημα της κάμερας στην εκπαιδευτική διαδικασία, που πραγματικά σήμερα έχει την έννοια του προσωρινού, καλό θα ήταν να υπάρχει πάντα μια δεύτερη ανάγνωση στα όσα συμβαίνουν και στα όσα ακούμε να συμβαίνουν.

Διατηρούμε ακόμα το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, ακόμα το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης. Είμαστε ακόμα ελεύθεροι άνθρωποι, όχι παίκτες που χωρίς να συναινούν ή το θέλουν συμμετέχουν σε live shows.

Leave a Reply

Your email address will not be published.